Çoğunluğu siyah-beyaz olan bu fotoğraflar, fotoğrafçının New York’ta kurguladığı ‘geometrik’ bir hikaye. Renksizliğin şekilleri, kompozisyonu ortaya çıkaran özelliğinin kullanıldığı bu projeyi, Lee Friedlander’ın fotoğraflarıyla karşılaştırmadan edemiyorum. Friedlander’ın New York imgeleri ile bu kareler arasında yaklaşık elli senelik bir zaman var. Belki gerçekten New York’un çehresi değişti belki de fotoğrafçının göstermek istediği şehir gerçekten bu kadar steril, bu kadar ‘düzgün’. Fotoğrafçı, gözlemlediği New York’la kendisi arasına bir mesafe koyuyor, sanki şehrin şekillerini, çizgilerini kontrol ediyor. –Merve Ünsal