(Please scroll down for English.)

2005 yılından beri fotoğrafçı olarak çalışan Snjezana Josipovic, 1982 yılında Zagreb’te (Hırvatistan) doğdu. Unmittelbar grubunun üyesi olan Josipovic’in işleri çok sayıda grup sergisi ve solo sergide gösterildi; Bulb, Neo Collective ve Polli gibi yayınlarda yer aldı.

Josipovic’in işleri portre, peyzaj ve iç mekan kavramlarını ele alır; bunları özgün betimleme yöntemleri ve teknik ustalıkla yeniden tanımlar. Fotoğraflarında yarattığı mekan, salt iç ve dış mekan kavramları ile okunamaz. Boş odalar, ormanlar, denizler ve şehirler bir samimiyet duygusu, fotoğrafçının deyimiyle ‘sessiz bir diyalog’, yaratır. Özgül bir niyetin ürünü olan bu tutum, Baudrillard’cı bir ‘katmanlaşmadan’ ziyade görünürde olmayanı açığa çıkarma arzusudur. Josipovic, işleri aracılığıyla yeniden keşfettiği katmanları değişik teşhir düzeylerine taşır. Fotoğrafçı, gerçeği yalnızca bu farklı katmanlarla keşfetmez; aynı zamanda ‘gerçeklik algımız dönüşüme açıktır’ [1] düşüncesiyle beraber okur. Josipovic ışıkla, görüntünün keskinliğiyle, karanlık ve aydınlık derinlikleriyle oynarken bu öğeleri, yarattığı imgelerin içinde akışkan olarak kullanır.

‘Sessiz diyalog’ izleyicinin katılımını talep eder. Josipovic, her şeyi olduğu gibi göstermekten kaçınarak bu isteğini vurgular. Bu, fotoğrafçının dünyaya verdiği cevap olarak okunabilir. Kelimelerin şiddetli kudretine başvurmaktan kaçınan Josipovic izleyiciyi kendi dünyasına bu şekilde davet eder. Diptik formatındaki çalışmaları, kiliselerdeki benzerlerini çağrıştırdığı gibi Andy Warhol’un son dönem çalışmalarına paralel olarak da okunabilir. Gösterilen bireylerin özel hayatlarının içine girmemize izin veren bu çalışmalar modern çağın ikizleri olarak da tanımlanabilir. Bu kadın kimdir, ve bitişik çerçevedeki imgeye olan gizemli bağlantısı nedir? Josipovic bu soruları yanıtlamayı reddeder; aksine, bizi düşünmeye ve kendi hikayelerimizi yaratmamıza teşvik eder.

Josipovic’in portre çalışmaları, bireylerin fotoğraf çekildiği anda nasıl değiştiği gerçeğinin ve başka biri olma güdüsünün altını çizer. Bu, ‘sessiz diyalog’ kavramının farklı bir göstergesidir. Bu, Josipovic’in söylemidir. Josipovic’in işlerinde, kelimelerin şiddetinden rahatsız olan sanatçının yerine fotoğraf makinesi dile gelir. Yapılan göndermeler ihtiyari değildir; ve Josipovic’in deyimiyle ‘fotoğraf hayatındaki her şey ile yakın ilişki içindedir.’ [2] Yaşamımızın soyutlamalarıyla flört eden Josipovic, bu tavrını imgeleri yok etmeyle veya dönüşen nesneleri bilerek gölgelemesiyle ortaya koyar.

Emily Phillips, Ocak 2009 (Tercüme: Özge Ersoy)

Hazırlayan:  Károly Aliotti

Fotoğrafçının web sitesi için lütfen tıklayın.

Galeriyi görmek için fotoğrafa tıklayın.

To see the gallery click on the image.

“Snjezana Josipovic-Photographer”

Snjezana Josipovic, photographer, was born in 1982 in Zagreb, Croatia, and has actively been taking photographs since 2005. In addition to being a member of the group ‘Unmittelbar’, she has been in numerous group and solo exhibitions, and her work has been published in such publications as Bulb, Neo Collective and Polli. Josipovic’s work addresses notions of the portrait, landscape and interiors, and through imagery and technique, redefines them. Space transverses both the interior and exterior. Empty rooms, the woods, seas, and cities take on an intimacy, or what Josipovic likes to call “silent dialogue”. It is a purposeful view, but rather than a Baudrillardan “layering over”, Josipovic steps forward to “peel back” revealing what is underneath, while simultaneously allowing and pushing layers to different levels of exposure. Josipovic not only explores the Real through her layering, but also the notion that “our perception of reality is transformative.” [1] She plays with light, edges, depths of darkness and light, interspersing them as if they were fluid within the image.

“Silent dialogue” demands participation by the viewer, and Josipovic achieves this by creating images which do not reveal everything. This is how she responds to the world. Rather than relying on the violence of words, Josipovic uses the medium of photography as her invitation to the world she sees. Her diptychs recall not only the early diptychs often found in churches, but also later the works of Andy Warhol. These are our modern-day twins, and we are allowed into their private world. Who is this woman and what is the mystery of the connection to the image in the adjacent frame? Questions that Josipvoic refuses to answer, but instead invites us to ponder and participate in creating our own stories.

In Josipovic’s portraiture works, she focuses on capturing how a person changes and tries to become someone else while in the act of picture taking. Again, the notion of a “silent dialogue”. This is Josipovic’s discourse. Uncomfortable with the violence of words, the camera speaks for her. References are not arbitrary, and for Josipovic, “photography is connected to everything in my life”. [2] She plays with the abstraction of our contemporary world through the disappearance or purposeful obscuring of objects through their transformation.