Vasıf Kortun
İstanbul Bienali Üzerine Notlar
Eğri oturalım doğru konuşalım. Ne İstanbul Bienali devrimci bir kurum, ne de küratörler devrimci lider şapkası takıyorlar. WHW’nin küratöryel önermesi kültürün politizasyonu üzerine. Bienaldeki bu önermenin sosyal ya da siyasal değişim getirmeyeceğinin naracılığını yapmak, daha genellemek gerekirse sanat ve siyaset arasında doğrusal bir nedensellik aramak ne kadar doğru?
Aslı Çavuşoğlu ile Söyleşi
2007 yılının yazında, Platform Garanti Güncel Sanat Galerisi’nde araştırmacı ve stajyer olarak çalışırken, kendi düşüncelerimi açığa kavuşturabilmek için sanatçılar ve küratörlerle konuşmaya başladım. Aslı Çavuşoğlu’nun bağımsız bir öğe olduğunu düşündüm. Platform’un ofislerinin üst katındaki küçük bir stüdyoda çalışan sanatçının bağlantıları olmasına rağmen etraftaki koşulların yükü altında kalmayacak kadar genç olduğunu fark ettim. Bu yanlış bir gözlemdi. Aslı, etrafındaki sosyal yapının sorunlarını farkındaydı. Kendi dirayeti sayesinde çevresine eleştirel bir gözle bakmaya devam edebilmesinin yanı sıra açık bir şekilde fikirlerini benle paylaşabilecek kadar cömertti.
Uluslararası Şubeler, Yerel İnisiyatifler ya da Henüz Hayal Edemediğimiz Alternatifler
Mart 2009’da gerçekleşen Kahire Misafir Sanatçı Programları Sempozyumu’nda, Ortadoğu ve Afrika’da sanatçılara ev sahipliği yapan kurumlar, sanatçılar ve bunlara destek veren kuruluşlar bir araya geldi. İz Öztat’ın yazısı, bu alanda çalışan ve düşünenleri, sistemin varoluş nedenlerini ve bunların güncel ihtiyaçlara cevap verecek şekilde nasıl dönüşmesi gerektiğini ele alıyor.
Fotoğraf Projeleri
Son Yorumlar