The Hurt Locker için son birkaç sene içinde seyrettiğim en etkileyici filmlerden biri diyebilirim. Film beklediğimin tam tersinde çıkmasına rağmen, gerçeğe sadık kalması ve yalın anlatımıyla beni kendine çekmeyi başardı. New York Times’ın eleştirmeni A.O.Scott’ın da belirttiği gibi, bu filme kadar Irak Savaşı üzerine ‘iyi’ bir kurgusal film daha yapılmamıştı. Bigelow’un filmi inanılmaz güçlü bir kurguya sahip olmakla birlikte gerek siyasi gerek insani klişelere yer vermediği için izleyiciyi hiç beklemediği bir yerden vuruyor. Filmin duygusal anları hiçbir zaman uzatılmıyor, Iraklılar hiçbir zaman yüceleştirilmiyor, Amerikalılar’ın yaptıkları hiçbir zaman doğruymuş gibi gösterilmiyor. Bigelow’un hikayesi, olanı olduğu gibi gösteriyor sanki ama filmin her anına işlemiş şiirsellik ve yönetmenin detaylarının ince bir şekilde bir araya getirmesi, filmin süresi olan iki buçuk saati unutulmaz yapıyor.
Merve’nin tavsiyesi üzerine izledim. Şu ana kadar 10′larca savaş filmi gördüm ve açıkçası bu da filme tereddüt ederek yaklaşmama sebep olmuştu; ama yönetmen filmini bir şekilde diğer savaş filmlerinden ayırmış. Bu ayrılan yön de sanırım yönetmen Bigelow’un aksiyon türüne olan yakınlığı. Bunu filmine çok başarılı bir şekilde yediriyor yönetmen ve olay, ‘bir misyondan başka bir misyona’ şeklinde anlatıldığı için film thriller’ın hakkını veriyor. Daha çok bağımsız bir film olarak gördüm ve öyle tat aldım ben bu filmden. Filmin sonları biraz daha drama çaldı ve o kısımlarda biraz eksiklik hissedebiyorsunuz.
Hurt Locker en iyi film Oskarını aldı!